Hey JuNe!
Juni was een ongelofelijk pittige maand. Het leven daagde me net dat tikkeltje meer uit dan de voorbije 41 jaar. Nog meer? Onmogelijk dacht ik. Blijkbaar had ik vorige levenslessen niet ter harte genomen of had ik onvoldoende geleerd dus stuurde het universum mij diezelfde individuen – hetzij vermomd in een ander aantrekkelijk jasje – op mijn pad. De nieuwe versie van mezelf: de ‘no more people pleaser’, de ‘dit is hoe jouw uitspraak of jouw gedrag mij doet voelen’ en de ‘hier is voor mij de grens bereikt, het is goed zo’. Is het effectief goed zo? Jazeker. Is het makkelijk zo? Zeer zeker niet.
 
Trouw blijven aan mezelf en anderen niet langer in staat stellen om mij aan mijn eigen capaciteiten, waarden en normen te doen twijfelen: bloed, zweet en veel tranen heeft het me gekost. Eerlijk, het zorgt voor een eenzaam bestaan op dit moment, maar wel één met gemoedsrust en meer tijd/ aandacht voor zelfontplooiing. Het is een bestaan waarin ik vooral leer vrede te nemen met wat ik heb in plaats van wat ik niet heb. Sociale media en onze maatschappij zijn namelijk experten in het aanbieden van gratis confrontatie met wat we niet hebben in ons leven. Een korte opsomming?
Het grote huis met mooie tuin, de luxewagen, het sexy lief, de liefdevolle echtgenoot, pasgeboren/gezonde baby’s, vrolijke kinderen zonder driftbuien, het grote warme gezin met liefdevolle en bezorgde ouders, de vele vakanties, tripjes en restaurantbezoekjes,… Wanneer ik praat met mensen op hun sterfbed, dan kan ik je vertellen dat het vooral verhalen met daarin de liefdevolle echtgenoot, de kinderen en mooie reizen zijn die de revue passeren. Tim Brijs – dokter in artificiële intelligentie – schreef onlangs in De Morgen het volgende: ‘Soms is inefficiënt zijn het beste wat we kunnen doen, als het betekent dat we meer aandacht zullen hebben voor elkaar.”
 
De laatste twee weken bracht ik mijn voorlopig laatste lezingen van ‘Omdat we allemaal doodgaan’. Tijdens mijn rit naar WZC Kruyenberg te Berlare ging een oranje zon onder aan de horizon en was ik getuige van een prachtig stukje natuur langs de Schelde. Een fantastisch warm en gedreven team stond mij op te wachten. Palliatieve- en levenseindezorg leeft hier in dit huis, zoveel is duidelijk. Na de lezing was het bewoner Achille (zie foto) die met zijn verhaal de gesprekken na de lezing in beweging wist te brengen. Hij vertelde over het stervensproces van zijn echtgenote en hoe moeilijk het voor hem was om niet meer met haar te kunnen communiceren. Hij gaf haar een kus op de wang, hij streelde haar arm en nam haar hand in de zijne, maar er kwam geen reactie meer. Zes dagen had ze de tijd nodig om dit leven te verlaten en dat gegeven, daar worstelde hij mee en zo stelde hij de zingeving van dit hele gebeuren, van de tijd van het sterven in vraag.
 
Voorbije donderdagavond werd ik samen met prof. Hans Gerding uitgenodigd door directeur/ psychiater Dr. Sam Deltour en zorgethicus/auteur Linus Vanlaere in het psychiatrisch ziekenhuis te Brugge. Dr. Deltour brak samen met zijn goede vriend Dixie Dansercoer het wereldrecord van de langste autonome expeditie op de Zuidpool met sleeën voortgetrokken door vliegers. In 2021 moest hij afscheid nemen van zijn hartsvriend. Dansercoer kwam tijdens een expeditie in Groenland om het leven na een val in een gletsjerspleet. Op dit moment maakt Dr. Deltour opnieuw een intens rouwproces door. Toch vond deze bijzondere arts de moed om de avond met heel wat warme woorden aan elkaar te praten. De prachtige kapel van het ziekenhuis mocht dienst doen als locatie. Twee fantastische muziektherapeuten die er werken luisterden de avond op met hun prachtige muziek die me allesbehalve onberoerd liet. Er werd gepraat over zwaar ziek zijn en het leven na de dood. Ik plaatste alweer de vinger op een zere wonde, namelijk dat we in onze zorg en maatschappij nog steeds te weinig aandacht hebben voor palliatieve- en levenseindezorg. Prof. Gerding – filosoof en parapsycholoog nam ons mee in de wereld van grenservaringen en vertelde over hoe een psychomanteum-sessie in zijn werk gaat. Het voelde voor mij zo waar als thuiskomen daar in het mooie Brugge.
 
My point: ‘Let’s make things better together people.’
 
Hey JuDe, don’t make it bad.
Take a sad song and make it better.
Remember to let her into your heart.
Then you can start to make it better.