Durven dromen
Vorige week was pittig. Ik voelde de bui al enkele weken hangen en plots kwam de donkere wolk – die een intense vermoeidheid met zich meebracht – over me neerdalen. Enkele personen lieten hun ware aard zien en dat gegeven ging me alweer op de proef stellen om niet te gaan twijfelen aan mezelf en grenzen te stellen. Het is een feit dat wanneer je gaat begrenzen, anderen dit niet altijd comfortabel vinden en dat vaak niet kunnen accepteren. Van een ervaren people pleaser ben ik op 41 jaar tijd gegroeid naar een individu die kennis heeft gemaakt met de echte ik. Er is geen groter geschenk wat mij betreft. Naast mezelf leren graag zien was de grootste uitdaging om te leren trots zijn op het doorbreken van jarenlange patronen en hoe moeilijk ook, deze weigeren te herhalen.
 
Mijn professioneel en persoonlijk levenspad zorgen ervoor dat ik als hulpverlener niet langer pas in het plaatje van onze huidige zorg. Bijna dagelijks word ik hiermee geconfronteerd. Dat besef is pijnlijk, zeker als je in iedere vezel van je lichaam voelt dat zorgen voor mensen nog steeds jouw passie en missie is en altijd zal zijn. Deze egocentrische maatschappij stelt namelijk steeds meer en meer vooral financiële belangen voorop. Al bijna drie jaar tracht ik mezelf als ervaren verpleegkundige heruit te vinden. Ik denk, puzzel, netwerk, reflecteer en ik slalom tussen de vele pijnlijke hindernissen in onze zorg. Tussen deze obstakels leer ik te stappen en denk ik te kunnen lopen, om dan plots weer neer te komen op beide knieën. Het hoort bij het leerproces van groeien denk ik dan.
 
Onze technologische vooruitgang is niet altijd een geschenk. We voelen ons uiterst veilig achter een computer- en gsm-scherm en typen er op los. Het is een veilige, comfortabele manier van communiceren geworden waarbij we vaak voorbij gaan aan het doel van een goede communicatie, namelijk elkaar beluisteren en leren begrijpen. We luisteren nog steeds te vaak met de intentie om te antwoorden, we praten om akelige stiltes te vermijden, maar verbindend communiceren blijft een grote uitdaging. Onbewuste patronen en overtuigingen hebben me vaak gevangen gehouden. Sinds ik daarvan ben losgekomen, heb ik me nog beter leren identificeren met de mens, de professional en de collega die ik ben. Dat gaat gepaard met het wegvallen van heel wat mensen die maskers dragen. Als kleine, wankele, angstige pionnen op het schaakbord van dit leven zijn ze een voor een aan het omvallen en maken ze mijn pad vrij. Ze maken plaats voor gelijkgestemde zielen en het is samen met deze mensen dat ik in dit systeem van zorg een waardevol en bijzonder verschil wil en zal blijven maken.
 
Sinds enkele dagen ben ik opnieuw aan het dagdromen. Een droombeeld realiseren is geen evidentie, al zeker wanneer de rush van het dagelijkse leven ons zo hard in het hoofd doet leven. Het blijft oefenen om uit dat chaotische hoofd te raken en het is dan pas dat dromen hun weg naar het hart vinden. Wanneer een dierbare plots ongeneeslijk ziek wordt en je samen dat pad van zwaar ziek zijn gaat bewandelen, dan pas zie, hoor en voel je aan den lijve de hiaten in onze huidige zorg. Ik zag mijn vriendin Veerle voor me op haar sterfbed. Ik zag Bryan, de 23-jarige jongeman die me aanmoedigde om een boek te gaan schrijven over palliatieve zorg en dan zag ik onderstaand filmpje van de 8-jarige Ravi die me tot tranen toe wist te ontroeren.
 
Het visioen is er, ik zie iets moois aan de horizon, dus laat die gelijkgestemde zielen nu maar mijn leven binnenwandelen. Alweer voel ik me zeer dankbaar, hoopvol en vooral zeer benieuwd naar wat dit veel te korte leven me nog zal toegooien.
 
💗Filmpje van de 8-jarige Ravi:
https://lnkd.in/dFWcC-TU