Euthanasie is niet het antwoord
Reactie op het pleidooi van CM-voorzitter, Dhr. Van Gorp Luc
 
8 april 2024 bracht ons een totale zonsverduistering. Dergelijk fenomeen staat gekend voor veranderingen op persoonlijk, professioneel en maatschappelijk vlak. Ik ben voorstander van vrijheid van meningsuiting en van oprechte, eerlijke getuigenissen uit onze zorg. Waar ik minder fan van ben, dat is sensatie en een media die daar maar al te gretig op gaat inpikken zonder stil te staan bij de gevolgen die deze met zich meebrengen. Het voorbije jaar leerde ik de problematiek in onze zorg te benaderen vanuit zachtheid en niet vanuit strijd en ego. Dit blijft een dagelijkse uitdaging.
 
‘Ik vergelijk de ouder wordende mensen weleens met een berg vlees. Mensen die levensmoe zijn horen makkelijker uit het leven te kunnen stappen, ook als er geen sprake is van ondraaglijk lijden. Als in bepaalde woonzorgcentra dieren zouden wonen in plaats van mensen, dan had GAIA al lang een klacht ingediend.’ Ik heb gisteren veel geslikt en gereflecteerd tijdens het lezen van deze uitspraken van Dhr. Van Gorp. Ik heb getracht om over deze man niet te gaan oordelen en hem niet te veroordelen. Ik tracht zijn pleidooi te zien als een oproep tot denkwerk voor iedereen in onze maatschappij. Hij luidt de klok van een maatschappelijk debat – meer dan één – waarvoor velen onder ons liever doof blijven. Ik stelde mezelf de vraag of deze man de klok heeft horen luiden, maar misschien niet weet waar de klepel hangt?
 
Sociale media werd gisteren overspoeld door reacties van leidinggevenden in de zorg die de uitingen van Van Gorp als ‘walgelijk, not done en ontoelaatbaar’ omschrijven. Van waar komen al deze heftige reacties? Je kan teleurgesteld zijn in iemands denkwijze en visie, maar is het dan niet beter om ons ego aan de kant te laten staan en zelf iets aan de maatschappelijke tafel te brengen dat wel degelijk voor een positieve verandering zou kunnen zorgen?
 
Jarenlange werkervaring in de zorg leert mij dat mensen die het luidste roepen, vaak zelf zeer weinig feeling hebben met de problematiek die er heerst op de werkvloer, laat staan dat ze jarenlang in ploegen hebben gewerkt, aan een ziekbed hebben gestaan en ooit een bedbad aan een naakte, kwetsbare medemens hebben gegeven. Om te kunnen voelen wat er leeft in de zorg, om te kunnen schrijven over zorg dien je in connectie te blijven met zorg. Je hoort met andere woorden in praktijk te doen wat je verkondigt.
 
Vergrijzing, levensmoeheid, personeelstekort in onze zorgsector, meer zorg op maat voor onze zwaar zieken: euthanasie is niet het antwoord. Een pasklaar antwoord zou zo makkelijk zijn. Wij mensen houden van makkelijk. Maar dergelijk antwoord is er niet. Toch zijn er een aantal mogelijkheden die voor beweging kunnen zorgen in een positieve richting. Een samenleving die gaat inzetten op gemeenschap en niet op individualiteit. Een zorginspectie die gebruik kan maken van een realistisch evaluatiemodel in zorginstellingen. Politici die het ego aan kant schuiven en oprecht gaan luisteren naar mensen uit het werkveld. Zij zijn de echte experten, zij weten dat het anders kan en ook anders moet. Een overheid die actie onderneemt, dat is waar onze zorg nu al jarenlang luidop om verzoekt. Er is een spreekwoord dat zegt: ‘De weg naar de hel is geplaveid met goede voornemens’. Beste politici: ‘Waar hebben jullie angst voor en waar wachten jullie op?’