Is genoeg ooit nog genoeg?
Ik zie haar voor de eerste keer. We praten alsof we elkaar al eerder hebben ontmoet. Naast haar rauwe verdriet merk ik ook haar warme licht op. Ze is een mama in rouw want een jaar geleden verloor ze haar 14-jarige dochter aan de gevolgen van kanker. Openlijk praat ze over hun ziekteverhaal. Over de pijn en het verdriet die de ziekte en de vele behandelingen met zich mee brachten zowel op fysiek als op mentaal vlak. Je kind verliezen staat gelijk aan lijden in de hoogste graad.
 
Deze jonge moeder is zo ongelofelijk moedig. Ze is in staat haar tranen te tonen, haar pijn te benoemen en dit terwijl we elkaar amper kennen. Huilen is geen teken van zwakte, integendeel. Het betekent dat we in staat zijn ons kwetsbaar op te stellen en in connectie kunnen blijven met onszelf. Dit laatste is een heuse opdracht, al zeker in een maatschappij die ons amper toe laat om stil te staan en zich veel comfortabeler voelt wanneer we als mens onze emoties gaan onderdrukken in plaats van ze te gaan doorvoelen, laat staan ze openlijk te tonen.
 
De voorbije week werd ik via sociale media getriggerd door het lezen van enkele goedbedoelde, moederlijke boodschappen. Ik ging me de vraag stellen of ‘genoeg’ in deze wereld waarin we nu leven ‘ooit nog wel genoeg is’? Ik las het verhaal van de mama die met haar gezonde dochter op reis vertrok. Ze schreef dat om vier uur ’s ochtends opstaan, toch best een opgave is met de aanpassing naar het zomeruur. Ik las de boodschap van een moeder met twee gezonde kinderen, die opmerkte dat haar trein afgelast werd en ze zo niet tot bij haar wagen kon geraken. ‘Miserie’ stond er te lezen. Gelukkig was de poetsvrouw van dienst die dag en wachtte er haar een net en fris huis bij thuiskomst, dat maakte het onheil van die dag wat milder. Als kers op de taart was er een mama die zich met haar gezonde kroost bevond in het sprookjesachtige Disneyland en verhaalde over de vele regen die ze die dag moesten trotseren.
 
Ik dacht de voorbije week vaak terug aan de moedige mama die rouwt en nog steeds licht geeft in de duisternis die haar al een jaar lang overschaduwt. Deze mama zou alles geven om in de vroege ochtend op te staan samen met haar dochter. De trein missen zou een akkefietje zijn want ze weet dat ze bij thuiskomst een gezonde dochter zal treffen. En het sombere weer van de paasvakantie: deze mama zou maar al te graag met haar gezonde dochter samen dansen in de gietende regen.
 
Ik besluit met de woorden van mijn vriendin Veerle die ze op haar sterfbed sprak: ‘Zie gezond zijn niet als vanzelfsprekend, maar als een grote luxe die je gegund is. Leer de kleine dingen appreciëren, hou ze vast want voor je het weet is vandaag er niet meer.’ (uit mijn boek ‘Omdat we allemaal doodgaan’)