Ode aan de gouden parels in onze zorg
Op deze Dag van de Zorg wil ik met het schrijven van deze casus aantonen, hoe gouden parels in de zorg een wereld van verschil maken in de vaak enge en donkere wereld van zwaar hulpbehoevende mensen. Dit is een oproep aan alle hulpverleners die dagelijks aan bed staan van zwaar zieke mensen om zich meer bewust te worden van de mens die schuilt achter de symptomen en het ziektebeeld. Op een dag riskeer ook jij in dat ziekbed te liggen. Stel jezelf de vraag hoe jij als kwetsbaar individu verzorgd en behandeld wil worden?
 
Adeline wordt bijna 90 jaar. Zes jaar geleden werd ze gediagnosticeerd met de ziekte van Alzheimer. Ze verblijft bijna 2 jaar in een verpleeghuis en wordt nu doorverwezen naar de ziekenhuisafdeling geriatrie omwille van aanhoudend roep- en doolgedrag. Adeline’s roepgedrag doet mijn zorghart bloeden. Hele dagen loopt ze door de gangen van de afdeling en is ze luid roepend op zoek naar ‘Beertje’. Ook haar nachten gaan gepaard met heel wat angst en onrust.
 
Na vier dagen observatie worden haar twee dochters uitgenodigd voor een gesprek. Tijdens deze ontmoeting wordt duidelijk dat ‘Beertje’ haar echtgenoot blijkt te zijn met wie ze 70 jaar gehuwd is. Nooit hebben ze een dag van elkaar gescheiden geleefd tot de dag dat Adeline naar het woonzorgcentrum moet vertrekken en haar man alleen thuis blijft wonen. Enkele maanden later komt haar Beertje plots te overlijden. Afscheid nemen van hem voor de begrafenis werd haar ontzegd. Volgens de familie zou het haar alleen maar meer overstuur hebben gemaakt. Ook het bijwonen van zijn uitvaart vond de familie van Adeline niet gepast want wat als moeder daar zou beginnen roepen en de serene dienst op stelten zou zetten?
 
Uit onderzoeken blijkt dat constipatie en een urineweginfectie bijdragen aan de verwardheid van Adeline. Deze worden medicamenteus behandeld maar de verpleegkundige die dagelijks in staat voor haar verzorging gaat ook op emotioneel vlak aan de slag met haar. Telkens wanneer ze roept op haar Beertje wordt er geantwoord dat hij helaas is overleden. Na twee jaar gaat er eindelijk iemand in waarheid om met Adeline wat resulteert in een tijdelijke toename van haar roepgedrag en het tot uiting komen van haar eerste huilbuien.
 
Een tweetal weken later zit de verpleegkundige met Adeline in de eetzaal. Hand in hand en hoofd tegen hoofd luisteren ze samen naar Adeline’s muziek. Will Ferdy’s ‘Christine’ speelt en op de tonen van Bob Benny’s ‘Waar en wanneer’, komt de kracht van muziek toepassen als therapie in de zorg tot uiting. Adeline recht haar hoofd dat ruste op de schouder van de verpleegkundige, kijkt haar aan en zegt: ‘Ik weet dat mijn Beertje dood is en ik hem nooit meer zal terug zien. Zijn afscheid is me afgenomen met een gebroken hart als gevolg en dat zal nooit meer genezen.’ De verpleegkundige is geëmotioneerd en zit perplex op haar stoel. Adeline begint de hand van haar verpleegkundige te strelen, geeft haar kusjes op het voorhoofd en noemt haar Beertje. Stilzwijgend laat de hulpverlener dit toe. Het is voor haar duidelijk dat Adeline haar moment van afscheid nemen van haar geliefde nu ten volle aan het beleven is.
 
Na dit bijzondere gebeuren wordt Adeline plots heel boos en krijgt ze een haast ontroostbare huilbui. De verpleegkundige neemt haar mee naar haar kamer, stopt haar warm in bed en blijft dicht bij haar. Samen zijn ze beginnen bidden tot Adeline in slaap is gevallen. Het is de eerste nacht die ze heeft doorgeslapen sinds het overlijden van haar Beertje. De dagen die volgen neemt het roep- en doolgedrag af en dit zonder het toedienen van verdovende medicatie. Adeline keert na een ziekenhuisopname van 1 maand terug naar het verpleeghuis. Twee maanden later wordt de verpleegkundige gecontacteerd door haar familie met de boodschap dat Adeline is overleden in haar slaap. Samen met haar twee dochters heeft ze nog een periode met heldere momenten en mooie herinneringen aan haar Beertje beleefd.
 
💝De gouden parel in dit verhaal wenst anoniem te blijven. Het zijn mensen zoals zij die het verschil maken in onze klinisch en vaak kil geworden zorg en waar tijdsgebrek vaak als schuldige wordt aangewezen voor het verlenen van zorg op maat. Op deze hulpverleners vestig ik mijn hoop. Het zijn zij die voor verandering zullen zorgen in de toekomst omdat ze een missie hebben in dit leven, namelijk zorgen voor anderen op hun eigen warme, unieke en toch professionele manier. Het zijn zij die het beroep van verpleegkundige alle eer aan doen want lieve mensen, verpleegkundige zijn is een kunst die echt niet aan iedereen gegeven is.
 
🎵Bob Benny’s ‘Waar en wanneer’:
 
📸Bron afbeelding: pngtree.com