Is het niet beter rijk te leven dan rijk te sterven?
Een virale luchtweginfectie houdt me al een week in pauze-modus. Zeven lange dagen had ik, om de beelden van Jonathan de Jong en de woorden van Teun Toebes uit de documentaire ‘Human Forever’, te laten doorsijpelen in mijn verpleegkundig brein en hart.
 
Eerder schreef ik al een uitgebreide, zeer enthousiaste post over de 23-jarige zorgvernieuwer Teun Toebes. Tijdens zijn opleiding tot verpleegkundige begon hij te reflecteren over hoe we in onze maatschappij omgaan met mensen die dagelijks leven met de gevolgen van dementie. Gedurende drie jaar ging hij inwonen op de gesloten afdeling in een verpleeghuis (in België een woonzorgcentrum) om af te toetsen of zijn bedenkingen werkelijkheid waren. De boodschap die Toebes naar voor brengt is grotendeels in overeenstemming met die van mijn boek ‘Omdat we allemaal doodgaan’. Namelijk, het belang om in deze samenleving in geval van zwaar ziek zijn, steeds de mens te blijven zien achter de ziekte.
 
Human Forever toont aan, dat wanneer gelijkgestemde zielen met een missie elkaar treffen in dit leven, een belangrijk zorgaspect waar we als samenleving vaak van wegkijken, toch op een mooie en hoopvolle manier kan aangeraakt worden. Tijdens zijn verblijf op de gesloten afdeling maakte Teun kennis met Jonathan de Jong die toen aan de slag was als chauffeur in het dagcentrum van het verpleeghuis. Deze man maakte van een hobby zijn professionele carrière: film maken. Human Forever resulteerde voor de 40-jarige regisseur in een Kristallen Film Award. De voorbije weken trok de documentaire meer dan 10.000 bezoekers naar de filmzalen in Nederland. Deze twee gepassioneerde mannen deden meer dan een jaar research naar het topic dementie en dit in 35 landen. Ze bezochten de voorbije drie jaar 11 landen, om zo een realistisch beeld te brengen van hoe we in andere culturen omgaan met mensen met dementie.
 
Factcheck, zwaar ziek worden, het kan ons allen overkomen. Al vijf jaar is het mij glashelder: onze huidige zorg heeft acuut nood aan zorgvernieuwers. Het zijn de hulpverleners die weten wat er leeft op de zorgwerkvloer en naast het bed staan van de zwaar zieken. Ze zijn de zorgende handen die moed tonen door durven op te komen voor hen die het niet meer kunnen. Laat ons als mensen die werkzaam zijn in de zorg trots zijn op onze verworven kennis, expertise en vaak ook menselijke intuïtie. Wees fier op onze passie, zorgen voor andere mensen. Blijf reflecteren over de visie van de zorginstelling waar we in werken. Laat ons de zorginstellingen omvormen naar een thuis voor zwaar zieke mensen die recht hebben op humane zorg en laat ons ver weg blijven van een bedrijf dat bandwerk prioriteert. Laat ons nog meer inzetten op gezondheid in plaats van op ziekte want waar zit op heden het preventieve luik in onze zorgstructuur als het gaat over dementie?
 
Covid heeft onze overheid niet kunnen wakker schudden. Toen al verkondigde ik van op de ICU-covid-afdeling dat geen nabijheid toelaten complete waanzin was, terwijl ervaring me al lang had geleerd dat dit net het beste medicijn kan zijn, ook tijdens het levenseinde. Geld is niet altijd de oplossing voor betere zorg. Hoe wij met elkaar omgaan als mensen, daar ligt de tot nu toe onaangeraakte oplossing te wachten. Het is niet alleen aan onze overheid om verantwoordelijkheid te nemen maar aan ieder individu in deze samenleving. Zoals Toebes de documentaire besluit: ‘Hoe erg is het verlies uiteindelijk van een zorgsysteem dat zwaar zieke mensen toch gaat uitsluiten uit onze samenleving?’
 
Dank aan vriendin Nathalie Willems die mijn bijzonder gezelschap was die mooie avond. Dagelijks zet ze zich als verpleegkundige met een warm hart in voor mensen met dementie. Dankbaar dat een opleiding mij jouw vriendschap bracht.