Week van de poëzie: ‘Laatste rit’
Na jaren werken in een ziekenhuis, ging ik na verloop van tijd als hulpverlener bepaalde ziektebeelden gaan associëren met de weersinvloeden. Bij het vallen van de bladeren en tijdens een stralende winterzon terwijl het vroor dat het kraakte, hadden we – toeval of niet – vaak een piek van patiënten met een cerebrale bloeding. Een nachtdienst werken onder de volle maan stond garant voor nog meer patiënten met verwardheid en ook op het verloskwartier steeg dan vaak de arbeid van vroedvrouwen en toekomstige mama’s. Toeval of niet, wie zal het zeggen?
 
De voorbije drie weken merk ik op dat er een shift gaande is. Vraag me niet om dat gegeven nader te beschrijven. Het is me zo hard voelbaar en het hangt in de lucht. Er zijn heel veel mensen zwaar ziek en vele naasten zijn aan het waken naast het bed van een geliefde. Iemand vroeg me deze week tijdens een consult: ‘Hoe moet ik verder als deze persoon er niet meer is? Ik vrees de dag dat ik verder moet zonder haar en heb zo’n angst voor wat er dan met mij gaat gebeuren.’ Haar woorden zijn een mooi voorbeeld van wat velen ervaren tijdens een levenseinde situatie: de onzekerheid, de machteloosheid, het verlies van controle. Vaak is het nieuwe verlies nog niet verwerkt en daar komt het universum ons alweer een nieuwe portie aandienen.
 
Op deze laatste dag van de poëzieweek deel ik graag een gedicht inclusief foto van een bijzondere man – Dempsey Wenes – met jullie. In oktober 2015 verloren hij en zijn familie onverwachts zijn 25-jarige broer Levy. Enkele jaren later werd zijn broer Insley zwaar ziek. Op 31 oktober 2022 – dag op dag – 7 jaar nadat zijn broer Levy dit leven verliet, is Insley thuis, in het bijzijn van zijn familie, rustig ingeslapen. Hij mocht amper 23 jaar worden en koos voor euthanasie.
 
Begin dit jaar overleed plotseling de vaderfiguur van de familie op 61-jarige leeftijd. Er zijn weinig tot geen woorden die het verdriet van deze familie kunnen beschrijven. Dempsey’s zus droeg op de laatste uitvaartdienst een hoodie met op de rugzijde de tekst: ‘What the fuck is really going on?’ Inderdaad. ‘What the fuck.’
 
Laat ons stoppen met elkaar bij verlies sterkte toe te wensen. Geloof me, sterk zijn is het laatste wat je wil zijn, wat je hoeft te zijn, in tijden van rouw. Stuur mensen veel warmte en zachtheid en laat hen zijn in hun kwetsbaarheid, hun verdriet en pijn.