Over palliatieve zorgverlening en vooral het gebrek eraan
Palliatieve zorg is een patiëntenrecht sinds 2002. Anno 2024 lijken vele artsen en hulpverleners die waardevolle boodschap nog steeds niet te hebben begrepen. Vorige week las ik op een website van een zorginstelling volgende tekst: “Als de kans op definitieve genezing niet meer aanwezig is, kunnen patiënten en hun naasten vragen om het palliatief team in te schakelen.”
 
Een patiënt of naaste hoort niet te vragen (lees in sommige gevallen bijna smeken) om palliatieve ondersteuning. Mensen weten überhaupt al vaak niet wat de term palliatieve zorg precies inhoud, laat staan dat men er op eigen initiatief moet gaan om vragen.
 
In een palliatieve setting waarin de patiënt ernstig ziek is – een situatie die gepaard gaat met gevoelens van angst, onzekerheid en machteloosheid voor zowel patiënt als naaste – is het de verantwoordelijkheid van de zorginstelling om deze zorg te gaan integreren in hun zorgbeleid.
 
Het gaat over het aanbieden van een totaalzorg aan de patiënt en zijn naasten en dit vanaf het ogenblik dat de zorgvrager niet meer te genezen valt. De klemtoon ligt op de kwaliteit van het leven. Geen dagen toevoegen aan het leven, maar leven toevoegen aan de dagen die nog resten.