Onderweg
Voorbije week sprak ik in mijn auto met een bedachtzame en bijzondere man. Zijn bestemming was het crematorium, waar hij het afscheid ging bijwonen van zijn veel te vroeg overleden vriendin. Hij nam plaats op de passagiersstoel naast me en zette zijn zwarte rugzak tussen de voeten. Tijdens onze rit kafferde hij op de verkeersagressie rondom ons en vertelde over haar.
 
‘Borstkanker. Genezen verklaard. Dan plotseling weer zwaar ziek. Veel te jong.’ ‘Ik ben kwaad’, voegde hij eraan toe. Het overlijden van zijn ouders kon hij aanvaarden. Zijn vader sliep thuis, liggend op de sofa, vredig in en het gelaat van zijn moeder leek op haar sterfbed wel zo bleek als porselein maar het gaf hem als zoon geen angst, noch koleire.
 
Deze man was 33 jaar lang presentator bij Radio 3 ons nu beter gekend als Radio Klara. De besparingen bij VRT dwongen hem tot vervroegd pensioen. Muziek en woord verbinden was en is nog steeds zijn passie en hij maakte er zijn vak van. Het muziekaanbod in het Pajottenland was voor deze man veel te klein en daar bracht hij verandering in. Hij startte een burgerinitiatief op Musica&Parola in Sint-Martens-Bodegem met als opzet vooral klassieke concerten te gaan organiseren in de kerk van het dorp.
 
Bijna aan het einde van onze autorit, haalde hij een boek tevoorschijn uit zijn rugzak: ‘Het laatste anker – 300 gedichten over dood en wat troost uit de hele wereld’. Met bravoure en inlevingsvermogen las hij me een dichtwerk van Dylan Thomas voor:
 
Do not go gentle into that good night,
Old age should burn and rave at close of day;
Rage, rage against the dying of the light.
 
Though wise men at their end know dark is right,
Because their words had forked no lightning they
Do not go gentle into that good night.
 
Good men, the last wave by, crying how bright
Their frail deeds might have danced in a green bay,
Rage, rage against the dying of the light.
 
Wild men who caught and sang the sun in flight,
And learn, too late, they grieved it on its way,
Do not go gentle into that good night.
 
Grave men, near death, who see with blinding sight
Blind eyes could blaze like meteors and be gay,
Rage, rage against the dying of the light.
 
And you, my father, there on the sad height,
Curse, bless, me now with your fierce tears, I pray.
Do not go gentle into that good night.
Rage, rage against the dying of the light
 
Eens aangekomen en uit de auto, vroeg ik hem of hij nog een warme knuffel in ontvangst wou nemen. Ja, die kon hij zeker gebruiken. Op de terugweg bedacht ik me, dat ik mezelf zo ontzettend gelukkig prijs met mijn missie en werk van alledag: mensen helpen tijdens zwaar ziek zijn, op weg naar hun levenseinde of zoals vandaag, op weg naar een laatste afscheid.
 
Bron gedicht: The Collected Poems of Dylan Thomas (New Directions Publishing Corporation, 1957)