Lezing: ‘Moeder & Kind’ door Steve Aernouts
Zondag trok ik met een hartsvriendin naar Nederhasselt – Heldergem. In een yurt omringd door mistige, winterse velden, werden we met een welgemeende knuffel ontvangen door gastvrouw Rita De Decker van Yogatime. Niet een yogasessie maar een lezing van Steve Aernouts bracht ons naar deze prachtige locatie.
 
Aernouts (1977) had verschillende rollen in theater, films en televisieseries. Als auteur was zijn debuut ‘Jij bent alles’. Een vrolijk makend boekje dat de liefde bezingt van de mens voor de mens. Nu brengt hij zijn eerste roman uit ‘Moeder en Kind’ waarin het begrip vergeving centraal staat. Onomwonden schrijft hij over zijn jeugd en hoe de gevolgen daarvan doorspelen in zijn volwassen leven. Deze roman is een eerlijk en rauw relaas van een jongetje dat zichzelf heeft opgevoed. Tekst: https://www.steveaernouts.com
 
🔹Steve Aernouts: “Deze roman is een verhaal dat kan troosten, inspireren en moed geven. Gelukkig leven we in een tijd waarin veel te leren valt over het wezen van de mens. Dat is wat ik wil doen, leren van ons verleden. Vroeg of laat moest ik de ogen openen voor dat wat was. Ik zag twee eenzame zielen die met hun pijn geen blijf wisten. Ik zag een moeder wiens trauma’s bleven sluimeren. Ik zag een weg naar vergeving, en die nam ik.”🔹
 
Iris Scheys, auteur van o.a. 2084 (2022), Ervaringsverhalen Collectie (2020) en Happy Ziek (2020) – modereerde de lezing.
 
Steve’s verhaal was voor mij pijnlijk herkenbaar. Sinds enkele jaren is het me duidelijk dat verpleegkundige worden niet alleen mijn missie was maar eveneens een copingmechanisme om voor anderen te zorgen in plaats van voor mezelf. Wanneer we spreken over verwaarlozing dan denken we vaak eerst aan fysiek misbruik. Nog veel te weinig staan we stil bij de gevolgen van emotioneel neglect. De emotionele afwezigheid van een moeder en het ontbreken van haar warme en onvoorwaardelijke liefde voor haar kind kan immens veel pijn veroorzaken.
 
Als mensen dragen we allemaal wonden en is het elk onze eigen verantwoordelijkheid om te beslissen wat we gaan doen met die pijn. Berusten we en blijven we in onze slachtofferrol? Of kijken we de hartzeer recht in de ogen en gaan we deze doorvoelen om zo het pad naar heling te gaan bewandelen? Heel wat mensen blijven het doorgegeven leed van de ouder dragen als een zwaar en belastend juk op hun schouders. Dit gaat vaak gepaard met zich hopeloos verloren voelen en zich steeds meer gaan afzonderen. Men blijft zich ophouden in de stinkende beerput van droefenis met vaak alle gevolgen van dien.
 
Als kind hebben we geleerd om een muur te bouwen rond ons hart uit bescherming voor die afwezige moeder. Aernouts beschrijft hoe boeken in zijn kindertijd een bron van troost waren voor hem om te ontsnappen uit de liefdeloze realiteit. Het raakte me want ook ik lag als klein meisje ’s avonds onder de lakens in mijn bed boeken te verslinden van de Nederlands schrijfster Thea Beckman. Ik was op zoek naar een wereld met meer kleur en warmte om het gemis aan liefde trachten te compenseren.
 
Hoe begin je nu met helen? Om te beginnen is de pijn die je voelt je grootste redding. Pijn zorgt dat we kunnen gaan helen. ‘Feeling is healing’ zoals Aernouts het zo treffend verwoordde en hij voegde eraan toe “Als je de bodem raakt, dan pas kan je je afzetten”. Ik werk al meer dan 17 jaar met zwaar ziek mensen en ondertussen is me duidelijk geworden dat als je vlucht voor je mentale demonen ze je op lange termijn helemaal van binnenuit gaan opvreten en je inderdaad fysiek ziek gaan maken.
 
Scheys zei: “Als ouders zijn we allemaal goedbedoelde amateurs. Er is nu eenmaal geen gebruiksaanwijzing voor de opvoeding van een kind.” Als kind is het onze zware taak om de pijn terug te geven aan onze ouder en onszelf graag te gaan zien. Het is in die zelfliefde dat de grootste heling ligt, zo ondervind ik nu zelf. Het is een voorrecht dat we vandaag kunnen gebruik maken van tools zoals boeken, psychologen en therapeuten die ons ondersteunen op ons pad van heling.
 
Therapie heeft me ondertussen geleerd om de pijn in de ogen te gaan kijken en mijn moeder niet langer te gaan veroordelen. Ze heeft gedaan wat ze kon voor mij. Ik leerde om tijdig afstand te gaan nemen van haar, om mijn grenzen te stellen en te aanvaarden dat ze mijn pijn nog steeds niet leest in brieven en niet hoort in mijn gesproken woorden. Ik ben dan ook gestopt met proberen want het kost je eindeloos veel energie. Het is aan mij om dat gegeven te aanvaarden en daar ben ik nog niet. Het doet nog te veel pijn. Toch kies ik ervoor om het anders te doen. Ik neem mijn verantwoordelijkheid en verander de dynamiek in mijn familiesysteem. Weg van de kwaadheid en van de pijn is waar ik wil zijn.
 
🔹Ik eindig met de woorden van Aernouts: “We hebben allen ons eigen pad en het is ieders verantwoordelijkheid om zijn eigen puzzel te gaan leggen. Die muur die we als kind rond ons hart bouwden. Die hoge dam die ons vaak nog steeds de das om doet in volwassen liefdesrelaties. Heling veroorzaakt zovele barsten en doorheen deze scheuren komt het licht opnieuw naar binnen. Liefde zoekt zijn weg naar jou of je dat nu wil of niet.”🔹
 
Dankjewel Steve en Iris voor de erkenning, de warmte, de doorgegeven moed en rakende woorden. Het is alvast weer een grote sprong vooruit op mijn pad van heling.
 
📸Foto yurt door Larissa Servranckx