PIONIER naar mijn hart
Op de avond van mijn boekvoorstelling kondigde ik hem nerveus en met de glimlach van een bakvis aan als ‘mijn idool’. Hij lachte vol ongeloof terwijl hij beide armen in elkaar kruiste en met de blik boven zijn bril, verder luisterde naar mijn betoog.
 
Toen ik hem die avond interviewde, over de aanwezige pijnpunten in onze klassieke geneeskunde, ging naast het schrijven van een boek alweer een droom in vervulling. Wanneer ik hem voor de zoveelste keer hoor praten over palliatieve zorg of in een interview zijn alweer wijze woorden en treffende oneliners lees, dan blijft de bewondering voor deze arts, voor deze mooie mens met de dag groeien.
 
Binnen twee weken zijn we beiden te gast op eenzelfde congres. Alweer iets wat ik nooit voor mogelijk had geacht. De leerling mag spreken na de meester. Wat een eer.
 
Vol bewondering voor hij die na jaren tegen zere schenen schoppen, nog steeds aan het pionieren is voor datgene waar hij voor staat: een menswaardig en comfortabel levenseinde voor ons allen.